Ankara Vapuru ile gurbete yolculuk

Nesibe- Hasan Soybaba Vesile olarak bilinip çağrılan, fakat resmi kayıtlara "Nesibe" olarak geçen, Nesibe Soybaba 65 senedir Almanya da yaşıyor.

1952 Yılında İstanbul`dan Ankara Vapuru ile Venedik`te balayı hayali ile İstanbul`a el sallayan Vesile teyzenin acıklı hikayesinin Münih Tren Garı`nda nasıl drama  dönüşeceğini kimse tahmin edemezdi.

2.Dünya Savaşı sonrası beş sene Almanya da esir tutulan Hasan Bey, 1950 yılında serbest bırakıldığında Rusya’ya geri dönmek yerine Türkiye’ye gitmek ister. Kafkas uyruklu akrabalarının yanına  Balıkesir’e gelir. Nesibe Hanım`la da bu zaman diliminde tanışır ve aşık olur. Araya koyduğu dostları aile büyüklerini ikna etmekte zorlansa da, kimse bu sevdanın önünde duramaz.

19 SENE TÜRKİYE`YE HİÇ GİDEMEDİ

Bir Cuma günü İstanbul’un her iki yakasındaki minarelerden  yankılanan ezan seslerine karışan Ankara Vapuru’nun acı siren sesi uzun sürecek bir hasretin habercisi gibiydi. Kendinden 20 yaş büyük Kafkas uyruklu eşi Hasan Beyle 1952 yılında  evlenen Nesibe Soybaba, 15 Mayıs 1952 ‘de İstanbul’da Ankara Vapuru`na binerken düşünememişti; anneden, babadan, akrabalarından yıllarca ayrı kalıp, 19 sene hiç vatanına gidemeyeceğini, hasret çekeceğini.

Ankara Vapuru, limandan ayrılırken tanıdık bir yüz el sallasın diye bekledi, ama martılar eşlik etti Nesibe Hanım'a bir süre.

Nesibe Soybaba anadile (Türkçe) çok önem verilmesi gerektiğini söylüyor Ankara Vapuru İtalya yolcularını alıp Marmara ve Ege Denizi`nin serin sularında ilerlerken, Venedik’te muhteşem bir balayı gezisi hayal ediyordu 19 yaşındaki Nesibe. Hayatının baharındaki genç kadının hayal kurduğu topraklarda, yıllarca süren savaşlar yeni bitmiş, haritalar yeniden çiziliyordu.

Almanya`da çalışmaya başlar Nesibe Hanım, ilk işçi göçleriyle birlikte Almanya`ya gelen Türk işçilerine tercümanlık yapar. İlk kafilesini 1965 yılında Fronheim`da karşılar, onlarla Türkçe konuşabilidiği için çok mutlu olur.

ALMANYA DA KENDİMİ ÇOK YALNIZ HİSSEDİYORUM

35 sene çalışmasının ardından 1995 yılında emekli olan ve zamanının büyük bir kısmını anavatanındaki evinde geçiren Vesile/Nesibe Hanım kendini burada huzurlu ve mutlu hissetiğini ifade ediyor.

Eşini ve bir oğlunu 2000 yılında kaybeden 6 çocuk annesi, 15 torun ninesi Nesibe Soybaba hüzünlü bir şekilde konuşurken "1952 yılında Almanya ya geldim. 35 sene hem çalıştım hem de çocuklarımı yetiştirdim. Benim tek hatam, çocuklarıma yeteri kadar Türkçe öğretememek! Türkçeleri pek akıcı değil, ihtiyaçları olursa konuşurlar. Türkçe ihmal edilmemeli, anadil çocuklara öğretilmel. Doğduğum topraklara, memleketime gidince yalnızlık çekmiyorum. 65 yıl yaşamış olsam da Almanya`da kendimi çok yalnız hissediyorum" diye vatan özlemini ifade ediyor.

Muhabirce/ İbrahim Ergül

Nesibe Hanım, gazeteci İbrahim Ergül ile

Add new comment

Restricted HTML

  • You can align images (data-align="center"), but also videos, blockquotes, and so on.
  • You can caption images (data-caption="Text"), but also videos, blockquotes, and so on.
!
Datenschutzeinstellungen

Wir nutzen Cookies auf unserer Website. Einige von ihnen sind essenziell, während andere uns helfen, diese Website und Ihre Erfahrung zu verbessern.

Alle akzeptieren

Einstellungen speichern & schließen

Individuelle Cookie Einstellungen